okręt wojenny

Pancernik ''Schleswig-Holstein'' na zawsze zapisał się w historii. Jego wystrzały na Westerplatte są dzisiaj uznawane za jedno z pierwszych działań II wojny światowej**. Co stało się z okrętem, po walkach w Polsce podczas kampanii wrześniowej? Okazuje się, że jego historia zakończyła się tam, gdzie zaczęła się jego sława. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Co stało się z pancernikiem „Schleswig-Holstein”? Losy okrętu po wrześniu 1939 roku .

Historia załogi USS ''Indianapolis'' to gotowy scenariusz na horror. Amerykański krążownik zatonął 30 lipca 1945 roku w wyniku uderzenia japońskiej łodzi podwodnej. Spośród 1196 członków załogi, atak przeżyło 890. To był jednak dopiero początek dramatu. Ocaleli, musieli przez kilka dni walczyć o życie. Materiał powstał w oparciu o tekst opublikowany na łamach portalu WielkaHistoria.pl. Chcesz się dowiedzieć więcej przeczytaj artykuł: Zatopienie USS „Indianapolis”. Rekiny przez dziesiątki godzin atakowały bezbronnych rozbitków .

W Muzeum Obrony Wybrzeża na półwyspie Helskim można zobaczyć z bliska wraki dwóch polskich okrętów wojennych z okresu II wojny światowej. Chodzi o okręty — kontrtorpedowiec ORP Wicher oraz stawiacz min ORP Gryf. Obydwa okręty zostały zatopione 3 września 1939 roku podczas obrony wybrzeża przed agresją III Rzeszy. Bardzo ciekawe jest umiejscowienie obydwu wraków oraz częste pomyłki, które są popełniane przy ich identyfikacji. - Niemcy wyciągnęli oba wraki poza port wojenny i Wichra zatopiono tuż przy falochronie portu wojennego. Natomiast Gryfa odtransportowano gdzieś dalej - powiedział dla WP dyrektor Muzeum Obrony Wybrzeża - Władysław Szarski. Już po wojnie, gdy Polska korzystała z okrętów radzieckich, dwa inne okręty zbudowane w ZSRR, które były już wysłużone i przeznaczone do rozbiórki, zostały jako wraki skierowane również na Hel. Jeden z tych okrętów również nazywał się Wicher, podobnie jak ten zasłużony z obrony wybrzeża podczas kampanii wrześniowej w 39 roku. Obydwa wraki Wichrów umiejscowiono praktycznie jeden na drugim. Ten widoczny z góry, to ten konstrukcji radzieckiej, natomiast ORP Wicher zbudowany przez Polaków w okresie dwudziestolecia międzywojennego, znajduje się pod tym zbudowanym w ZSRR. Zatem ten przedwojenny jest pod wodą i mniej widoczny, natomiast ten radziecki znajduje się częściowo na brzegu i można go zobaczyć praktycznie w całej okazałości. Dlaczego tak umiejscowiono obydwa wraki? - Zrobiono to w tym celu, żeby był to rodzaj falochronu mola portu wojennego, przed podmyciem przez sztormy. Okazało się, że to rzeczywiście działa - stwierdził dyrektor Muzeum Obrony Wybrzeża. Będąc na Helu, naprawdę warto wybrać się na spacer i zobaczyć żywe pomniki historii II wojny światowej oraz czasu powojennego.

Dwóch nurków pasjonatów z Centrum turystyczno-nurkowego ''Diving Adventure Norway'', wykonało niezwykłe zdjęcia wraku niemieckiego niszczyciela - Z2 Georg Thiele. Okręt ten został zwodowany w sierpniu 1935 roku. Został użyty przez wojska niemieckie do inwazji na Norwegię w 1940 roku. Tego samego roku u wybrzeży Narviku, Z2 Georg Thiele został trafiony pociskami z angielskich niszczycieli HMS "Forester", "Hero" i "Bedouin". Poważnie uszkodzony niemiecki okręt dryfował aż do fiordu Rombaken. Tam jego kadłub przełamał się na dwie części i niemiecki okręt wojenny częściowo zatonął. Znajduje się tam do dzisiaj i część jego kadłuba wystaje na brzegu, a druga część okrętu jest pod wodą. Stanowi popularną atrakcję turystyczną.

Zanim zanurzą się w podwodny świat, by na własne oczy zobaczyć, co na długie lata, a czasem wieki ukryła historia, spędzają tygodnie na czytaniu archiwalnych dokumentów i przeglądaniu materiałów. Rzadziej o odkryciu decyduje przypadek. Tak właśnie była w przypadku polskiego niszczyciela eskortowego typu Hunt II ORP "Kujawiak", który zatonął 16 czerwca 1942 r. po wpłynięciu na niemiecką minę podczas eskortowania konwoju u wybrzeży Malty.

Opóźnienie w oddaniu ORP Ślązak może sięgać nawet 18 miesięcy - ocenia kmdr por. rez. Maksymilian Dura, dziennikarz portalu Defence24.pl. Prace mogą trwać niemal dwukrotnie dłużej, niż deklarowała Stocznia Marynarki Wojennej. W konsekwencji duże straty poniesie Marynarka Wojenna. Opóźnienie jest także niekorzystne dla realizacji dalszych elementów programu modernizacji polskich sił zbrojnych. SMW, która jest spółką w upadłości, ma być również wykonawcą sześciu okrętów w ramach programów Miecznik i Czapla.